| 970 | _ _ | a Książka, która pozwala zrozumieć na czym polega fenomen Piaf, dotrzeć w głąb duszy Kobiety i Artystki. Ocena 5 na 5 Mieczysław Henryk GajosW czterdziestą rocznicę śmierci Edith Giovanny Gassion, którą świat poznał, pokochał i zapamiętał jako Edith PIAF, ukazała się na polskim rynku wydawniczym nowa książka Joanny Rawik o życiu i artystycznej karierze Paryskiego Wróbelka. Pełen poezji tytuł opowieści: Ptak smutnego stulecia jednoznacznie wskazuje, iż w przypadku najnowszej pozycji w dorobku literackim Joanny Rawik, znawczyni piosenki francuskiej, a nade wszystko wybitnego piafologa, mamy do czynienia z publikacją, w której mieszają się liryczne, epickie i dramatyczne wątki z życia Edith Piaf. Już sam tytuł książki oraz jej zewnętrzna, przyciągająca uwagę szata graficzna sprawiają, iż nie można przejść obok niej obojętnie. Nie można również pozostać obojętnym na sposób, w jaki Joanna Rawik przybliża czytelnikowi postać tej drobnej kobiety, w czarnej, bardzo skromnej sukience, obdarzonej przez naturę fenomenalnym, niepowtarzalnym głosem, który swoją magią i siłą przyciągał, wzruszał i porażał miliony słuchaczy na całym świecie. Również dzisiaj, mimo iż Edith Piaf nie nagrywa już dla nas nowych piosenek, jej łatwo rozpoznawalny głos z charakterystycznie brzmiącym [R], z perfekcyjnie wyartykułowaną każdą głoską, hipnotyzuje coraz młodsze pokolenia słuchaczy, którzy chętnie wsłuchują się w nagrania Paryskiego Wróbelka. Ci wszyscy, którzy chcieliby lepiej poznać i zrozumieć twórczość Piaf powinni sięgnąć po Ptaka smutnego stulecia. Joanna Rawik w swojej opowieści nie goni za tanią sensacją, daleka jest od wszelkich uproszczeń czy schematów. Autorka stara się przekazać czytelnikowi, i w pełni jej się to udaje, prawdziwy portret Piaf-Kobiety i Piaf-Artystki. Przedstawiony opis faktów z krótkiego, ale jakże bogatego i szalonego życia Edith, Autorka w dużej mierze oparła na przebogatych, materiałach źródłowych. Na szczególną uwagę zasługują również te fragmenty książki Joanny Rawik, w których pisze o wpływie Piaf na jej własne życie zawodowe i prywatne. Po lekturze Ptaka smutnego stulecia, opowieści nadającej się do czytania nie tylko w długie, zimowe wieczory, nurtuje mnie pytanie: Czy to Rawik wybrała sobie Piaf na materiał literacki, czy też może Piaf wybrała sobie Rawik na swojego Ambasadora w kraju nad Wisłą, do którego nie zdążyła niestety już przyjechać? |
