Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna

Marzył nam się mały biały domek, z niebieskimi drzwiami i niebieskimi okiennicami, na dziewiczej wyspie, w malowniczej wiosce, nieopodal plaży, tawerną tuż za rogiem...

Ona pragnie pozostać w Grecji na zawsze. On chce spełnic jej marzenie.

więc jakim cudem skończyliśmy w rozpadającej się ruinie na zboczu jakiegoś wzgórza? Bez drogi, wody, prądu u ... dachu.

Takie sytuacje zdarzają się tylko wtedy, kiedy trudne sprawy powierza się mężczyznom. Bo jak wiadomo, z pewnymi zadaniami może poradzić sobie tylko kobieta!

Posmakuj młodego wina i pomarańczy. Poczuj na skórzez promienie słońca. Zakochaj się w tym cudownym miejscu. Spodziewaj się wielu łez, oczywiście tych ze śmiechem.

"Moje sekretne życie" to zabawa, pęd wyobraźni nieokiełznanej, zapamiętanej. Jednocześnie zapis życia artysty, jak i masa jego własnych rozważań i filozofii. Porozrzucane obrazy, mity, manie i talenty, które dopiero, gdy zamykamy książkę, pozwalają by w naszej pamięci utworzyło się coś na kształt autoportretu Salvadora Dalego.Niezwykła, przeraźliwie szczera i wręcz ekshibicjonistyczna opowieść Dalego o Dalim, ekscentryku, który przez wielu uważany był za wariata, choć wielokrotnie oświadczał: "Od wariata różni mnie jedynie to, że ja nim nie jestem!".

Właśnie skończyłem siedemdziesiąt lat. Przygotowuję się do starości. Wciąż mam wielką ochotę na życie, lecz teraz zmieniła mi się perspektywa. Świat zacząłem inaczej doświadczać. Zrywając kartkę z kalendarza, wiem, że czasu nie wyprzedzę. Muszę mu się podporządkować. Ale i tak uważam, że jest dla mnie łaskawy. Chyba mogę nawet powiedzieć, że jestem szczęściarzem. Tak, to będzie najlepsze podsumowanie opowieści o smokach mojego życia. Tych dobrych i tych złych. Pewnie złych było więcej - na tym polega natura życia. Lecz jako szczęściarz mogę zapewnić: proszę Państwa, smoka pokonać trudno, ale starać się trzeba.

Dziewczyna jest młoda i śliczna. W tym miejscu nikogo to nie dziwi: harem sułtana Brunei składa się wyłącznie z pięknych kobiet. Ale skąd amerykańska nastolatka wychowana na przedmieściach New Jersey wzięła się w kipiącym od przepychu pałacu w odległej Azji? I czemu zdejmuje z siebie ubranie? Sułtan spogląda na nagie ciało Jillian. Kupił ją. Jest przecież jednym z kilku najbogatszych ludzi na świecie...

Lauren ukazuje mroczny świat wysoko płatnej prostytucji z humorem, szczerością i prawdziwie reporterskim zmysłem obserwacji.
Jennifer Egan

Wydane po raz pierwszy w 1919 r. Momenty wychowawcze to książka znacząca nie tylko w dorobku pedagogicznym Korczaka, ale też ważna z punktu widzenia współczesnej pedagogiki. Adresatem tego, jak dziś powiedzielibyśmy poradnika jest młody nauczyciel-wychowawca, który uczy się poznawać i rozumieć dziecko.
Momenty wychowawcze zawierają notatki Korczaka, opatrzone jego komentarzem, z obserwacji grupy dzieci w wieku przedszkolnym oraz dziennik obserwacyjny jedenastoletniego Stefana.
Korczak wnikliwie opisuje i analizuje zachowania dzieci, ich mimikę, gesty, słowa, wzajemne relacje, zwracając uwagę, jak doniosłe znaczenie w pracy wychowawczej ma rzetelna dokumentacja. Dostrzeżenie tych ulotnych momentów, utrwalenie ich oraz refleksja nad nimi to zadania dla każdego świadomego pedagoga.

Czy wyżej Pan stawia swoją twórczość literacką czy kamieniarską?Kamieniarską.Czy mógłby Pan wytłumaczyć naszym czytelnikom dlaczego?Myślę, że dlatego, że moim dziełem granitowym nikt sobie dupy nie podetrze...Trudno pisząc o Janie Himilsbachu nie zacząć od anegdotki. Krążyły ich o nim tysiące, podobnie jak wersji jego życiorysu. Sam zresztą za każdym razem przedstawiał go inaczej, bo przecież ile razy można mówić ciągle to samo. Jedno jest pewne: autor Monidła lubił się zgrywać wobec tzw "lepszego towarzystwa". Zgrywał się na alkoholika (i dobrze mu to szło, bo alkoholikiem był), zgrywał się na chama i prostaka (i dobrze mu to szło, bo potrafił być chamski), zgrywał się na człowieka ciężkiej pracy i kamieniarza (i to mu świetnie szło, bo wielokrotnie w życiu ciężko pracował fizycznie i fach kamieniarski miał opanowany). Lubił się zgrywać, ale nigdy nie zgrywał pisarza. On pisarzem po prostu był! Traktował to zajęcie śmiertelnie poważnie. Nigdy do maszyny do pisania nie siadał ani "po pijaku", ani na kacu. To była ciężka, rzetelna robota. I to jaka!Był bowiem Jan Himilsbach pisarzem wybitnym, choć może nierównym, najlepsze jego teksty to może te krótkie opowiadania z wątkami autobiograficznymi, jak choćby Chrzciny. Tom, który teraz Państwu prezentujemy ma charakter szczególny: składa się z tekstów nigdy nieopublikowanych. Często są to zaledwie szkice, często widać, że są to teksty niedokończone, zaledwie zarysy jakichś pomysłów. Ale jest też kilka tekstów całkowicie zakończonych, jakby czekały tylko na to kiedy autor złoży je w wydawnictwie. Nie zdążył? Nie był ich do końca pewien? Nie miał czasu, entuzjazmu, zapił? Tego się już nie dowiemy. Ale możemy i po nich poznać miarę talentu Jana Himilsbacha.Autorka biografii twórcy Łez sołtysa nieżyjąca już Anna Poppek, traktująca swego bohatera z nieskrywaną życzliwością wyrażała jednak obawy co do pewnej powieści Himilsbacha. Uważała, że może dobrze się stało, że powieść o komuniście Buczku, nigdy nie ujrzała światła dziennego, zaginęła. Otóż nie zaginęła, ale też i nigdy nie została napisana do końca. Udało nam się odnaleźć spory fragment, stanowiący zresztą pewną całość, tekstu powieści Żądam prokuratora! I cóż się okazało: powieść o komuniście Buczku wcale nie jest jakimś socrealistycznym produkcyjniakiem, a tak naprawdę opowieścią współtowarzysza Buczka w celi - Uhrlicha. Owszem napisał Himilsbach powieść o komuniście - złożył daninę systemowi, ale jak z tego wybrnął!Oprócz zaginionej powieści Żądam prokuratora! złożył jeszcze w PIWie jeden maszynopis - Zatopione skały: autobiograficzną opowieść z czasów młodości, pracy w kamieniołomach w Szubinie, pobytu w poprawczaku, pierwszych powojennych latach na Ziemiach Odzyskanych, słowem western, powieść łotrzykowska... Jej niestety nie udało się odnaleźć. Może jeszcze gdzieś się znajdzie? Może w archiwach PIWu? Oby tylko Ministerstwo Kultury w swoim zapale likwidacyjnym nie poganiało za bardzo likwidatora (z przymusu), bo może wylać dziecko z kąpielą, i nie chodzi tu tylko o ten jeden maszynopis.Teksty, które publikowane są w tym tomie zostały odnalezione w wersalce, szafie, na podłodze. Były to maszynopisy, odręczne zapiski, często na skrawkach papieru, serwetkach. Udało się do nich dotrzeć po śmierci Barbary Himilsbach, słynnej Basicy, ukochanej żony J.H. Już w tomie wcześniejszym Moja oszałamiająca kariera zamieściliśmy kilka opowiadań "z szafy". Ale był to zaledwie ułamek nieznanej twórczości, udostępniony przez panią Barbarę, która już wtedy nie była za bardzo w stanie odnaleźć tekstów, ogarnąć i spuścizny po mężu i siebie samej - wiek, pogłębiająca się choroba. Dopiero po jej śmierci okazało się jak wiele tekstów nigdy nie ujrzało światła dziennego. Monolog i inne zapiski to tylko część z nich, kolejne wkrótce.