Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna

Legendarna atmosfera, niezapomniane piosenki, wielkie filmy, oszałamiające imprezy... Z tym kojarzą się szalone lata sześćdziesiąte w Polsce. A przecież ten czas miał również swoją ciemną stronę. Opowiadają o niej bohaterki powieści Tylko Lola - Lidia i Nina.

Różniło je wszystko, łączyła przyjaźń i praca w telewizji. Zanim rozdzieliła je historia, kobiety przeżyły dramatyczne wydarzenia, których sensu nie potrafią zrozumieć - nawet po latach! Mimo to mozolnie rekonstruują przeszłość, aby dotrzeć do prawdy.

W trakcie tej "podróży w czasie" i przez cztery miasta - Wrocław, Warszawę, Barcelonę i Nowy Jork - Nina i Lidia odkrywają tajemnice, które naznaczyły ich życie. W ten sposób konfrontują się z niewygodnymi pytaniami: czy dopuściły się wobec siebie zdrady, czy zawiodły swoich bliskich, czy powinny mieć z tego powodu wyrzuty sumienia? A także z tym najtrudniejszym: jakie jest ostateczne znaczenie tego, czego doświadczyły, zmagając się zarówno z historią prywatną, jak i uniwersalną.

Siedem opowieści o ziemi, rzece i robocie, o tęsknocie za nieznanym, o radosnym i lękliwym żegnaniu się z dzieciństwem, i o olśnieniach, jakie przynosi inicjacja.Ma niewiele lat i opinię lenia, łobuza, nicponia. Jak to mówią w jego wiosce: skorunia. Mieszka na uboczu, gdzieś na Sandomierszczyźnie, nad Wisłą, która czasem niebezpiecznie podchodzi pod wały, z ojcem sadownikiem, konstruktorem, ateuszem, buntownikiem nie wiadomo przeciw komu, i matką, żywą świętą. Są lata osiemdziesiąte XX wieku; parę lat wcześniej ojciec brał udział w tajemniczej konspiracji, dwadzieścia lat temu sąsiednią wieś spustoszyła nie do końca wyjaśniona powódź, czterdzieści minęło od nie do końca zapomnianej wojny. Skoruniem nikt się nie przejmuje, bo to jeszcze niby dziecko, ale on swoje wie, patrzy i słucha uważnie, wtyka nos w dorosłe sprawy i czuje, że zaczyna się życie: dopiero chłopięce, ale już groźne, niepojęte, czarowne.