Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna

Ziemia stała się za mała dla ludzkości, a jej bogactwa naturalne niewystarczające. Na razie nie spotkano w kosmosie innych inteligentnych istot, więc członkowie wyprawy eksploracyjnej spokojnie prowadzą swe badania w Ramieniu Perseusza. Do czasu.Już pierwsze zetknięcie z obcymi pokazuje, że interesy wielkich korporacji wydobywczych i zagrożonego pozaziemskiego gatunku to zarzewie konfliktu. A jeśli dodać do tego brak wiedzy o drugiej rasie, konieczność stworzenia wspólnego języka i krwawy kontakt, starcie wydaje się nieuniknione.Czy podwładni pułkownika Dethardta i profesora Solimowa pokażą najgorsze cechy rodzaju ludzkiego czy też oba gatunki zdołają się porozumieć? Planeta Isis 71 b staje się areną arcyciekawego spotkania.

W przestrzeni kosmicznej każdy jest samotny, nawet jeśli przebywa wśród ludzi. Ale niektórzy są naprawdę samotni, zwłaszcza gdy nie wiedzą, czy ogarnia ich szaleństwo, czy też rzeczywistość ma więcej twarzy, niż im się dotąd wydawało.

Komandor Reuben Vaybar musi stawić czoło nie tylko przeciwnościom losu, ale także własnej załodze. Na dalekiej Cronnie wojskowi ścierają się z kadrą naukową, piloci widzą tajemnicze cienie, a jeden z dowódców wyprawy popełnia samobójstwo. W końcu sam Vaybar zaczyna widzieć i słyszeć dziwne rzeczy...

W powieści Rafała Dębskiego wartka akcja przenika się z przemyśleniami na temat natury ludzkiej, a filozofia przetrwania krzyżuje ostrze z filozofią poświęcenia siebie dla dobra ludzkości. Która z nich weźmie górę? Czy doświadczony, twardy pilot da sobie radę w obliczu tajemniczych, nie do końca rozpoznanych zagrożeń? Odpowiedzi czytelnik znajdzie, śledząc losy bohaterów książki.

Atomowe zagrożenie ze strony niemieckich orków zostało zażegnane dzięki brawurowej akcji batalionu "Orzeł Biały", który wdarł się na teren wroga i wrócił prawie w jednym kawałku. Überwunder Schmidt spoczywa tymczasem w kostnicy i nic nie wskazuje na to, że. Nie, nie, nie uprzedzajmy faktów! Zamiast tego zastanówmy się, dlaczego Polacy spokojnie godzą się z tym, że starzeją się i umierają, podczas gdy Zieleni z południa, zachodu i wschodu żyją wiecznie i doskonale się regenerują. Skoro zaś już jesteśmy na wschodzie, łyknijmy razem z tamtejszymi orkami spirytusu i zagryźmy pogandogiem. Bo wschodnie orki to takie jowialne, miłe chłopaki i dziewuchy, czyż nie? Czyż nie?!