Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna

W latach 60. XX wieku, kiedy Związek Radziecki twierdził, że buduje niebo na ziemi, a dzielni, niekonformistyczni dysydenci żyli na wolności w tym bezkresnym więzieniu, naród rosyjski zaczął zapijać się na śmierć. Przez jakiś czas dochody czerpane przez państwo z wódki były nawet wyższe niż zyski płynące z przemysłu naftowego. Teraz, pięćdziesiąt lat później, kiedy państwo sowieckie rozpadło się, moskwianie nadal piją butelkę wódki przed śniadaniem, a demografowie nie patrzą w przyszłość z optymizmem.W swojej książce Ostatni Rosjanin uhonorowany nagrodami pisarz Oliver Bullough snuje dociekanie nad przyczyną tego zjawiska, a wykorzystuje do tego żywot niezwykłego prawosławnego popa, który pasję pisarską łączył z wysiłkami czynionymi w celu ratowania bliźnich przed KGB. Podążając śladami ojca Dmitrija, autor odtwarza świat, jakiego on doświadczał: klęskę głodu, okupację, wojnę, groźny bezkres Gułagu, upadek komunizmu i lekkomyślne szastanie dobrami, jakie nastąpiło potem. Historia rosyjskiej autodestrukcji jest jednak owiana tajemnicą oraz naznaczona zaprzeczeniami i wyparciem, nie ma dokumentów, które poświadczałyby albo tłumaczyły, dlaczego tak wielu Rosjan szukało zapomnienia. Do rzadkich wyjątków należą pamiętniki i kazania Dmitrija - dają surowy, niestonowany wgląd w życie toczące się w totalitarnym państwie, odsłaniają głęboką duchową chorobę zrodzoną z długiego komunistycznego eksperymentu, jakiemu poddano ten kraj.Oliver Bullough oferuje portret Rosji, jakiego jeszcze nie było, śledzący współczesne kontury rosyjskiej duszy; pokazuje, że w kraju tak chętnie miażdżącym własnych obywateli przetrwały odwaga, wytrwałość i - wreszcie - niewielkie, lecz wciąż tlące się przebłyski nadziei.

Kontynuacja bestsellerowego zbioru felietonów niemieckiego dziennikarza i publicysty przez wiele lat mieszkającego w Moskwie − Borisa Reischustera. Tak samo jak w entuzjastycznie przyjętym przez czytelników Ruskim ekstremie, autor opisuje tu realia życia w Rosji i mentalność jej mieszkańców. Podobnie jak w poprzedniej publikacji wypełnia opisy humorem i ironią. Jednak w tej części nie stara się rozśmieszać za wszelką cenę - bardziej koncentruje się na sytuacji społeczno-politycznej, oferuje nie tylko opisy jej absurdów, lecz także głębszą refl eksję, godną korespondenta zagranicznego i komentatora. Czytelnik znajdzie zatem w książce zabawne historie opisujące rzeczywistość z perspektywy pasażera komunikacji publicznej, a zwłaszcza niemiłosiernie zatłoczonego metra, sposoby na to, jak przeżyć w moskiewskich korkach i w czasie mocno zakrapianej alkoholem przerwy noworocznej, jak przygotować się do wyjątkowo skrupulatnej odprawy na rosyjskim lotnisku, a także jaki humor w sobie wyrobić, by przeżyć kryzys ekonomiczny. Równocześnie pozna od podszewki mechanizmy propagandy stosowane przez Putinowskie media, sytuację na Ukrainie i w Czeczenii czy sposoby, dzięki którym rosyjskie władze uprzykrzają życie własnym mieszkańcom. Felietony Borisa Reitschustera są nieprzecenionym źródłem wiedzy na temat Rosji. Jednak dzięki lekkiej formie czytelnik zdobywa ją mimochodem, czerpiąc przyjemność z dowcipnych i błyskotliwych komentarzy autora.

Autor książki, Jonathan Brent, trafił do otoczonego nimbem tajemnicy kraju w 1992 roku, by nawiązać kontakt z archiwami radzieckimi, które Gorbaczow obiecał udostępnić naukowcom. Pierwsza wizyta w obcym i zupełnie odmiennym kulturowo kraju skłania Brenta do różnorodnych refleksji. Jaki wpływ na mentalność Rosjan miały lata komunistycznego reżimu? W jaki sposób funkcjonuje postsowiecka Rosja? Autor nie bez zdumienia opisuje biurokrację urzędników, wygląd lotniska, nieufność połączoną z serdecznością oraz dziwne stosunki społeczne będące de facto odbiciem politycznej sytuacji. Koncentruje się także na analizie systemu, jego wadach i wypaczeniach, a także przybliża sylwetki wielu ważnych dla historii kraju losów, między innymi Aleksandra Jakowlewa, głównego architekta pierestrojki. Rosja w oczach Brenta, mieszkańca Ameryki, kraj przedziwnych kontrastów, w którym mimo upływu lat trudno dopatrzyć się znaczących zmian, a ludzie pozostają nieufni wobec nowinek z Zachodu.

Najnowsza książka Andrzeja Stasiuka to niezwykły zapis podróży na Wschód - podróży we wspomnienia do obrazów z dzieciństwa spędzanego u dziadków na Podlasiu i podróży tam, skąd wyszły oddziały Czyngis-chana, tam, gdzie historia jest jak geologia i tektonika: nieunikniona, nieprzewidywalna, miażdżąca, tam, gdzie lucyferycznym blaskiem świeci nowa potęga - do Rosji, Chin i Mongolii. To próba uchwycenia cienia Wschodu, który na nas pada. Opowieść o tęsknocie, pragnieniu i strachu. I o tym, jak umyka przestrzeń, a powraca pamięć.