Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna

"Niniejsza praca ma na celu ukazanie roli edukacji (także edukacji dorosłych) w pokonywaniu kryzysu życiowego, jakim jest utrata wzroku, na przykładzie życia osoby ociemniałej. Dla mnie jako pedagoga, absolwentki Podyplomowego Studium Edukacji Dorosłych oraz Studiów Podyplomowych z Tyflopedagogiki, jest to szansa poznania czynników, które mogą mieć wpływ na podjęcie nauki przez osoby dorosłe, zwłaszcza osoby niepełnosprawne, wśród których tylko kilkanaście procent ma średnie lub wyższe wykształcenie, a wskaźnik bezrobocia jest bardzo wysoki. Coraz większa liczba niepełnosprawnych podejmuje naukę na poziomie pomaturalnym i wyższym, a każda z tych osób ma specyficzne i bardzo indywidualne potrzeby, uświadomienie i zrozumienie których pomoże w lepszej współpracy kadry uczącej i dorosłych uczniów niepełnosprawnych. Do niedawna większość osób niepełnosprawnych kończyła swoją edukację na poziomie szkoły zawodowej, nie mając możliwości dalszego kształcenia. Tym bardziej kategoria dorosłych uczniów niepełnosprawnych jest nowym zjawiskiem dla specjalistów edukacji dorosłych.Badania biografii edukacyjnych dorosłych osób niepełnosprawnych pozwalają na poznanie biegu ludzkiej edukacji: etapów, genezy, motywacji, roli rodziny, szkoły i kształcenia poza instytucjami, skutków i wpływu na całość osobowości uczącego się oraz jego życiowy sukces. Biografia ukazuje jednostkę jako istotę edukującą się, dla której edukacja i uczenie się są pomocne w przezwyciężaniu kryzysu życiowego i stawaniu się bardziej człowiekiem, z uwagi na to, że procesy edukacyjne związane z rozwojem wpisane są w istotę człowieczeństwa.Niniejsza praca jest również próbą przybliżenia sylwetki osoby, dla której edukacja jest celem życia. Pisząc biografię edukacyjną, chciałam pokazać człowieka, pokazać więcej niż dwa wymiary, które dostrzega większość osób pełnosprawnych, myśląc o osobach niepełnosprawnych - wymiar bohatera albo pacjenta. Chciałam pokazać osobę zaradną, ambitną, inteligentną, ciekawą świata i zarażoną bakcylem edukacji, który - mam nadzieję - jest nieuleczalny (por. Belzyt, 2002). Praca ta jest także w pewnej mierze próbą zmierzenia się z własnym doświadczeniem życiowym - badaczki i wolontariuszki osoby niewidomej."Joanna Belzyt, autorka

Gdy 11 września 2001 roku Michael Hingson otwierał drzwi swojego biura na siedemdziesiątym ósmym piętrze World Trade Center nie wiedział, że czeka go najtrudniejszy i być może najważniejszy dzień w jego życiu.Podczas ucieczki z walącego się wieżowca Michael wspomina całe swoje życie, podczas którego nigdy nie pozwolił, by ślepota na którą cierpi od urodzenia, pokrzyżowała jego plany i nie pozwoliła na pełne, satysfakcjonujące i szczęśliwe życie. Także i tego tragicznego dnia, razem ze swoim psem przewodnikiem - Roselle, nie poddaje się i zwycięsko pokonuje siedemdziesiąt osiem pięter dzielących go od bezpiecznego świata.Okazuje się jednak, że atak na WTC nie tylko zniszczył biuro Michaela, ale też odmienił jego życie. Niewidomy mężczyzna i jego pies stają się osobami publicznymi, występują w telewizji, pisze o nich prasa. Michael zmienia pracę i poświęca się opowiadaniu ludziom o swoich przeżyciach. Nie robi tego jednak dla rozgłosu, przyświeca mu idea integracji osób niewidomych z resztą społeczeństwa. Dlatego mówi nie tylko o 11 września, ale też o tym jak w dzieciństwie jeździł na rowerze, jak uczył się w normalnej szkole i jak dzięki współpracy ze swoim psem udaje mu się iść pewnym krokiem przez świat zaprojektowany dla ludzi widzących.

Jack - biznesmen - porzuca świat interesów, aby na powrót odkryć swoje życie, malując ulice Paryża i żyjąc jak kloszard.Spotkanie z Mirabelle, niewidomą, siedemdziesięcioletnią kobietą, odmienia całe jego życie. Związek, który się między nimi rodzi, okazuje się zaskakujący: potężny, niewinny, a jednocześnie głęboko erotyczny. To cudownie ciepła opowieść o miłości, która pokonuje wszelkie bariery, nawet barierę śmierci.Powyższy opis pochodzi od wydawcy.